Sundaypr0n!

Hetgene wat ik nu vertel heeft zich zo’n … laten we zeggen, drie jaar geleden afgespeeld? Precies weet ik het niet meer hoor.

 

Wat ik nog wel weet is dat het een bijzonder hete zomer was en dat die zomer voor mij een speciale betekenis had. En dat om één dag. Één dag, met één gebeurtenis, die de hele zomer een stempel gaf.

 

Al een aantal weken had ik wat intensiever contact met iemand uit mijn kennisenkring. Mirjam heette ze. Wat jaartjes ouder dan ik, dus wat meer levenservaring en dus meer dingen om over te praten. Joepiejajee zullen jullie denken. Nu, dat dacht ik ook.

 

Want wekenlang, onder het genot van een kopje thee, dezelfde praatsessies over mislukte relaties, mislukte investeringen en mislukte borduurwerken uit de categorie ‘Bomen en Bergen in de Overijsselse Vechtstreek’ … die komen je op den duur op z’n zachtst gezegd de neus uit. Al die verhalen, echt, geen één heeft een plekje veroverd in mijn harde schijf. Kralenrijgteefje dat het was.

 

De meeste mensen weten gewoon niet hoe moeilijk het openstellen voor dit soort zaken is, als je maar één doel voor ogen hebt: Keiharde neukseks.

 

Jaja. Zo zit het beestje nu eenmaal in elkaar. Mijn seksautobiografie komt niets tekort, echter voelde ik de drang om met iets te komen waardoor mijn maten zouden zeggen: ‘Zo hey, vertel verder.’ Datgene miste ik nog. En datgene was … lekker beuken op een wat oudere fiets. Niets meer, niets minder.

 

Dat moest dan ook gebeuren. Ik had de dag al helemaal gepland. We zouden een fietstochtje gaan maken om vervolgens te gaan wandelen in het Boddelevospos Tuinkabouterbos te Noordscheschut. Want, zo zei ik, dáár houd ik nu van. Lekker fietsen. Beetje wandelen. Af en toe praten. Heerlijk.

 

Ze leek wat verbaast door mijn zonnige ingeving, maar gelukkig verscheen er een glimlach op haar gezicht en ze stemde in. En! Wat? Ze zou haar breimaterialen ook meenemen. Want dat was een hobby die ze veel te lang had laten liggen…….langzaam bewoog mijn hand naar mijn gezicht en wreef ik wat in mijn ogen. Dit zou veel geduld gaan vergen.

 

Anyway. Die dag. Een aangenaam temperatuurtje, zij had een kleine bloemetjes rugtas op haar rug, met daarinhaar breimateriaal, twee appels, zonnebrandolie en, oh my god, een creabeadrinkbeker met diverse weersomstandigheden erop afgebeeld, zodat je kon zien in wat voor een gemoedstoestand de gebruiker was. En dat sap dat erin zat. Gatverdamme. Dat was gezond, voor je onderhuidse nevenklieren of zoiets. Man, mens. Rot op.

 

Ik had alleen een condoom in m’n broekzak, immers ik wou geen krent aan m’n lul, zoals de vorige keer met snikhete Hetty.

 

Onder het fietsen vertelde ze over haar vrienden, haar mate waarin ze televisie keek en hoe groot ze sommige bomen aan de weg wel niet vond. Ik dacht: ‘Mens je moest eens weten hoe groot en hard mijn boom is’ . Echt, dat fietst lastig hoor. Onderweg de hele tijd tegemoetkomende bejaarden die je op het laatste moment fronsend aan beginnen te kijken en rechtop fietsen lukte ook al niet. Wat een kut-fietstocht. Te meer omdat ze het ook nog ontzettend interessant vond om onderweg tientallen soorten bloemetjes te plukken. ‘Ja maar die roze had je toch al?’ zei ik met onderdrukte irritatie. ‘Nee, deze is dan weer anders.’

 

Na heel veel geblabla en droefheid waren we eindelijk bij dat bos te Noordscheschut. We liepen een tijdje stevig door (mijn tempo) en kwamen op een open plek bij de Puntmutsgedenksteen. Daar gingen we zitten, nou, en toen ging zij dus breien.

 

Ik moest haar wel in de stemming brengen, dus zei ik dingen in de trend van ‘Goh, mooi zo rustig, hier kun je dus echt álles doen.’ Dan keek ze me lachend aan en liet ze me zien hoe ver ze al gevorderd was met haar breiwerkje, waarna ik even mijn ogen sloot, glimlachend als een boer met kiespijn. 

 

Na drie keer hetzelfde ritueel te hebben uitgevoerd opperde ze zelfs dat het ook een leuk idee was om twee paar lichtblauwe sokken voor haar achterneefje te breien die ze al een jaar…. AAAHHHH! Er moest nu echt iets gaan gebeuren.

 

‘Je kunt er ook één voor mijn lul breien,’ zei ik op kille, edoch vastberaden toon.

 

Verschrikt keek ze mijn strak staande gezicht aan.

 

Maar toen, als een godswonder, knoopte ze m’n broek los en haalde ze mijn harde lul uit het magazijn, om hem vervolgens af te zuigen. Ik kan jullie zeggen, dát was pas lekker. Zo een heerlijk gevoel wanneer je lul de mondtunnel binnenglijd, met van die zachte wanden en een tong die er bijna ritmisch op zit te tikken. Wat een prachtig schouwspel, een lekkere milf met een dikke knop in haar mond. ‘Bitch … bitch ….’ fluisterde ik, terwijl mijn hand onder haar BH gleed om haar borsten te kneden.

 

Na het pijpfestijn knoopte ik haar broek los, trok deze tesamen met haar string en *gmpff* inlegkruisje naar beneden om haar kort maar hevig te vingeren. Net voor haar orgasme stopte ik, want je moet ze niet gelijk alles geven.

 

Daarna ontdeden we onszelf snel van alle kleding en was het pompen geblazen… dat verliep echter een klein beetje anders dan gehoopt.

 

Want steeds als ik hem er in wilde dauwen stak ik of mis, óf raakte hij de zwarte ster, waar we geen van beide belang bij hadden.

We probeerden alles. Op z’n hondjes, de normale houding en zelfs de handstand. Het lukte gewoon niet. Dichtgeslagen, compleet verslapt.

 

En de hele tijd van: ‘Ronnie, wat ben je toch allemaal aan het doen?’

 

Na wel een uur lang insteken kwamen we tot de conclusie dat het niets zou worden. Ze kleedde zich aan, pakte boos haar spullen en zei: ‘Pfugh, heb ik eens een geil groen appeltje is het een domme idioot’. Daarna fietste ze weg.

 

*Zucht*

 

Voor mij reste niets anders dan het gericht bekwakken van de eerste de beste struikheide.

De Sunpr0n van pr0ndag 4 mei 2008 is geschreven door Nemo de Visch.