Vergane glorie

Eindelijk begint het zonnetje weer te schijnen. Das fijn, want niet alleen zorgt het voor een goed humeur, maar de luchtige kleertjes kunnen ook weer uit de kast. Rokjes, mouwloze bloesjes, sandalen en straks zelfs de bikini’s en de zwembroeken. Allemaal heel leuk en aardig natuurlijk, maar níet wanneer vrouwen van vóór het bouwjaar 1960 menen deel te moeten nemen aan de nieuwste meiden-modetrends.

Toen ik vandaag door het zonnige Maastricht wandelde zag ik weer een perfect voorbeeld. Mijn moeder ( bouwjaar ’58 ) maakte mij er op attent. Op een paar meter voor ons liep tussen de mensenmassa een setje, een stelletje. Een vrouwenstelletje wel te verstaan. Hand in hand. Beide hadden ze lang donkerbruin haar, met wat door de kapster aangebrachte highlights, vrolijk gekleurde armbanden om en kleding met een koddig printje. Nu keken wij niet met verbazing naar deze twee omdat zij hand in hand liepen. Zelfs in het o zo achtergebleven Limburg zijn wij intussen wel een beetje aan het fenomeen “homoseksualiteit” gewend. De reden waarom wij met verbazing -en een lichte plaatsvervangende gène mag ik wel zeggen- keken, was het rokje dat de linkse van de twee aanhad. Het was een leuk rokje. Kort, tot nét boven de knie.. Op zich niets mis mee.. maar die bénen die er onder uit staken! Putjes.. cellulites.. KRATERS.. en bij elke stap die de dame zette trilden de vetbultjes vrolijk mee. Een jongeman die langs liep keek ook naar haar, naar haar benen, en hij leek iets te willen zeggen maar hij hield zich in.. Toen de vrouw opzij keek zag ik dat ze minstens 50 moest zijn. Haar te gebruinde gezicht was rond de ogen fel blauw opgetekend met een oogpotloodje. Het dametje wiens hand ze vast hield leek me een jaar of 14. De lesbienne-hypothese werd dus bijgesteld tot een moeder-dochter, of misschien zelfs een oma-kleindochter onderonsje. Je kon aan de vrouw zien dat ze vroeger een mooie meid moest zijn geweest, iemand die vast wel aandacht genoeg had gekregen van de mannen. Helaas voor haar was ze rond haar 30^ste blijven hangen. Geestelijk wel te verstaan. Haar lichaam was haar ver vooruit.

Natuurlijk zijn er ook genoeg vrouwen van veertig en vijftig plus die zich heel hip en vlot kleden, maar dit soort stijllozen (ghihi, ik zei ‘stijlloos’) valt uiteraard extra op. Misschien zijn er ook wel mannen die perfect in de ‘vergane glorie’-categorie vallen, dan denk ik aan ene Hulk Hogan of Boney M. Van die beetje sneue types die vroeger heel wat voorstelden en het nu gewoon niet meer ‘hebben’. Van die mannen die bijna veertig zijn en in een gepimpte volkswagen zitten met één arm uit het raampje terwijl ze in de spiegel kijkend hun dunner wordende haartjes stoer naar achter strijken. Ik denk bij dit begrip echter vooral aan zure ouwe taarten in miniskirts met panterprintpanty’s eronder die vanuit hun ooghoeken quasi-minachtend naar je kijken op de toiletten van een discotheek. Vergane glorie ten top. En érgens weten ze het zelf wel, maar er wordt in ieder geval naar ze gewezen door het twintig jaar jongere mansvolk.

Oké, en dan nu, de moraal van het verhaal: (Moet die er zijn dan?!)

Ouwe vrouwen zijn lelijk.

Kusjes,

SB’tje

Categorie: provincie, sb-tje, uit het leven gegrepen, viesbah