Een handreiking van vrede aan Vlunk en Jane (en in mindere mate aan def).

Een nieuw begin, een nieuw tijdperk, de dagen van ruzie en haat en nijd zullen voorbij zijn.

Het 42ste is geverheropend (Houzee!) en dat geeft on de tijd om alle voorgangers van dit nieuwe fenomenale blog even kort tegen het licht te houden. Want zijn wij niet allen kinderen van God, en komen ons niet allen geruchten ten gehore over de aanval op de Efteling? Het begon, ik weet het nog goed, op het stamcafe van Geenstijl, zeg maar de moeder aller stamcafe’s. Vele bans later waren daar het onvolprezen het42ste, een eiland, nog een eiland, een offensief, een pianobar, een stijlloosstamcafe, een ijsland, een onleuk zieklog en wat ik verder allemaal vergeet. Nicks kwamen en gingen, vriendschappen werden vetes, en herhalios herhaalden hun herhaalde aantijgingen van veelvuldig herhalen naar elkaar. Bans werden opgelegd, opgelicht en opgeheven, strafbankjes ingevoer en uitgefaseerd, en uiteindelijk bleven over: een jachtseizoen, een zeikwijvensite, en dus nu, HET 42STE! Een paradijslijk oord waarin iederen welkom is, behalve sommigen, zo heb ik mij laten vertellen. Hierbij wil ik, vanwege de grote opening, een handreiking van vrede doen richting hen, die wij vanuit de grond van ons hart het meest willen ridiculiseren, cq die zichzelf het meest ridiuliseren. Ik zal ze, in omgekeerd alfabetische volgorde, de revue laten passeren.

• Vlunk. Vlunk kennen we allemaal als een tere ziel. Een vriend, een maatje, altijd strijdend oor een betere wereld, tegen de onderdrukking van het proletariaat. Nooit te beroerd om een persoonlijk woordje tot je te richten, en dat tot in het hiernamaals te blijven herhalen. Vlunk, ik begraaf de strijdbijl. In je hoofd. En wens je de eeuwige vrede, op de eeuwige jachtvelden, alwaar ik je graag in je volgende leven zie terugkeren als manke bison.

• Jeen. Jeen-o-jeen. Wie kent haar niet? Wie heeft ze niet vermaakt met al haar vragen? De vragende vorm werd door jou herontdekt nietwaar? Het is niet eerder geweest dat er zo weinig informatie werd gegeven, en zoveel werd gevraagd, toch? Zou google inmiddels hebben geboden op de onvoorstelbare schat aan persoonlijke informatie die Jeen zo heeft verzameld? En zou ze inderdaad met het SSC willen fuseren, zoals ze met iedereen heeft willen fuseren? En weten jullie nog hoe een en ander in al die keren is afgelopen? En zijn we daar rouwig om, nu we met zijn allen het42ste (“voor ons, door ons”) hebben? En hoe zou Jane haar teruglopende bzoekertsaantallen vinden? Zou het pijn doen? Jeen, wil je, als handreiking naar de eeuwige vrede, je site door het 42ste laten overnemen? En zal je niet tegenstribbelen als we je site gaan inzetten als opvanghuis voor Vlunk en def? En dat we je aanstellen als webmasterinnetje van de darkroom? En ben je het met me eens, dat we je zo een vreselijk god aanbod hebben gedaan, en dat alleen onvoorwaardelijke aanvaarding daarvan, tot ware vrede zal leiden?

Def. Ow defs. Ik zou je de vrede willen aanbieden. Maar je zou het niet snappen. Daarom bied ik je een linkje aan naar een online humorsite, zodat je voor elk van je “haha’s” ook een reden hebt. Def, één complimentje maak ik: ik ken niet heel veel nicks die al die jaren zo consequent zijn gebleven. Elke keer dat ik iets van je probeerde te lezen, viel me op dat je in elke keer dezelfde stijl altijd weer hetzelfde te melden had. He-la-maal niets. Ga door met je goede werk, knul, en ook de Hemelsche Vrede zal over je komen.
Amen.

Categorie: emotie, pijn, vrede